Maya in Calakmul 2

Omdat de apen hen niet vermoord hadden, konden Maya en haar gids Mario gelukkig door met hun tocht. Ze bereikten de piramides. Mario haalde een geplastificeerd boekje tevoorschijn en liet haar zien hoe de gebouwen er, in de tijd dat het bewoond was door de Maya’s, uit hadden gezien: de piramides hadden scherpere toppen gehad en het meest opvallend was de kleur rood. Ze hadden de gebouwen rood geschilderd.

Mario wees naar de trap en vertelde dat ze de bovenkant van de treden wit schilderden, zodat ze goed konden zien waar ze liepen in het donker, omdat de maan er dan op reflecteerde.

“Smart.”

“Yes. This pyramid you can climb. I will come with you. It’s my daily gym.”

Maya grinnikte.

“Okay,” antwoordde ze. Het was al best wel heet geworden, als ze eerlijk was, maar wel gaaf om te beklimmen toch? Nee kon ze sowieso niet zeggen, dat zou echt zo raar zijn.

Plots hoorden ze een hard gebrul. Maya keek om zich heen of er toch ergens verkopers met kraampjes stonden, net als in Chichén Itzá, met hun blaasinstrumenten.

Mario wees omhoog. “Buldermonkeys,” zei hij, en hij drukte de verrekijker weer in haar handen.

Als ze iets wilde zien, kon ze die beter maar niet gebruiken. Ze keek omhoog en zag grote zwarte apen boven haar hoofd. Mario begon ineens hard te brullen. Ze schrok zich een ongeluk.

“That’s how we communicate,” zei hij. Blijkbaar moesten gidsen die geluiden maken, met of zonder instrument.

De apen brulden terug en opeens hoorden ze ook in de verte iets van gebrul.

“That’s another group.”

Mario ritste zijn rugzak open en haalde er twee kleine bananen uit.

“Are you going to feed them?”

Hij lachte. “No, it’s for us. From my mom.” Maya keek verrast.

“We have banana trees.”

“Oh, okay. Thanks, they look delicious.” Appels en een banaan vandaag. Dit was haar gezondste dag van de hele reis.

“Do you hear that?” vroeg Mario, en hij hield zijn vinger omhoog.

“Yes, it’s loud,” antwoordde Maya met haar mond nog halfvol banaan.

Hij schudde van nee en nam zijn verrekijker om hem op een heel andere plek te richten.

“There is a toucan there.”

“Where?” vroeg ze iets te enthousiast.

Ze kreeg dat zware ding weer in haar handen. Dit keer hielp Mario haar de goede plek te vinden.

Ze richtten de verrekijker en tussen de bomen zag ze het, de toucan!

Wauw.

Wat was hij mooi en kleurrijk, zijn snavel zo groot! Ze voelde zich blij verrast, alsof ze een cadeautje had gekregen. Een tropisch cadeautje. De toucan vloog op dat moment weg.

“Thanks!” zei ze tegen Mario.

“They sound like frogs,” zei Mario, terwijl hij de verrekijker weer van haar aannam.

“Maybe I’ve heard them at my lodge last night!”

“That’s really possible.”

Mario keek haar aan en kwam langzaam met zijn hand dichterbij. Wat gaat hij doen? Hij raakte haar gezicht plots hard aan.

“Sorry. Mosquito. It’s best to keep walking.”

Opeens voelde Maya overal geprik op haar gezicht en op haar benen. Ze keek omlaag en er vlogen minstens drie muggen om haar heen.

“Let’s climb the pyramid. And later I will show you a secret route to the other one.”

Ze volgde Mario langs de offerstenen die voor de tempelpiramide stonden. Mario liep zigzaggend de grote trap op. Hij legde uit dat de Maya’s dit ook deden en dat deze piramides niet bedoeld waren om zomaar te beklimmen. Dat gebeurde vooral bij rituelen en door bepaalde mensen om de tempel te bezoeken.

Maya volgde hem en probeerde, in de zon die nu fel op hen scheen, precies in Mario’s voetstappen te treden. Ze gingen hoger en hoger en het zweet liep langs haar gezicht omlaag. Daar ging al haar zonnebrandcrème. Ze probeerde de ademhaling van yoga toe te passen en haar ogen gericht te houden op de schoenen van Mario.

“We’re almost there.”

“Uhu,” kon ze uitbrengen.

Ze bereikten de top, beiden buiten adem. Ze leunde zwaar op haar knieën en kon daarna pas om zich heen kijken. Ze zag alleen maar groen onder zich. Ze draaide zich om. Nog meer bomen. Zo ver als ze konden kijken zag ze alleen maar bomen. Overal. 360 graden. En verder niets.

Alleen de tweede piramide, die als een torentje erbovenuit stak.

Ze stond verbijsterd.

“Amazing?” vroeg Mario, terwijl hij zijn gezicht afveegde.

“Amazing.” fluisterde ze.

Lees verder met Maya’s volgende avontuur, of bekijk de kaart die uit deze reis is ontstaan.